من تنی را دیدم غرق گناه،که از جنس خود بیزار نبود،انسانهایی

که دیگر حرفهای خودشان را نمی فهمند و فقط چند خطی را حفظ می کنند

گفتن سردرگمی های اخیر آدمها چه فایده ای دارد؟ مگر نه این است

که آنان خدا را نمی فهمند؟

برای انسانهای مسخ شده از ارزشهای خدا سخن گفتن فاجعه است...

من زاده ی زمانی هستم که تفکرهای ناب رو به فرسودگی ست،

زمانی که روشن فکران از ترس محو شدن القاب شیکشان به خود

اجازه ی بیان نمی دهند،

زمانی که اهل معتزله به عرصه ی دگرگونی رسیده اند،

زمانی که اعتراض ها از ندانم ها نشأت مي گيرد و زماني كه

تاريكي ايده ها، چشم را مي آزارد.

تعداد آدمهايي كه به واقعيت پست خود ،خو كرده اند و بابتذال كشيده

شده اند رو به افزايش است،آدمهايي كه آزادي را در سكس مي بينند.

اين روزها معناي پاكي هر لحظه مجهول تر مي شود و ما بايد شاهد

اين تغيير رقت بار و شوم دنياي مدرن باشيم كه ارزش هاي اخلاقي با

كج فهمي انسانهاي نوپا به بستر مرگ مي روند.

توصيف بعضي ها از خدا و دنيا بيشتر شبيه يك شوخي است كه

انسان از شنيدنش به زهر خندي اكتفا مي كند!

خدا چه رنجي مي برد...

چرا هنوز روز و شب پا برجاست؟!